Metoda Krakowska

Metoda symultaniczno - sekwencyjna (metoda krakowska, terapia neurobiologiczna) została opracowana przez prof. dr hab. Jagodę Cieszyńską. W metodzie tej diagnoza nie wskazuje na zachowania zaburzone, lecz opisuje te, których brak w rozwoju dziecka. Programując terapię dziecko należy traktować jako całość, bowiem wszystkie funkcje rozwojowe są ze sobą powiązane, ale z drugiej strony każda z nich to sekwencja następujących po sobie etapów rozwoju. W procesie terapii ćwiczone są wszystkie sfery: postrzeganie wzrokowe, słuchowe, motoryka, praksja oralna, umiejętności społeczne, zabawa, ponieważ są one ściśle powiązane z prawidłowym rozwojem języka.

Podstawą zajęć terapeutycznych dzieci jest nauka czytania metodą symultaniczno-sekwencyjną oraz specjalnie opracowane ćwiczenia ogólnorozwojowe.

Nauka czytania opiera się na:

- badaniach neuropsychologicznych, które dotyczą powiązań powstających w trakcie przetwarzania bodźców słuchowych i wzrokowych,

- badaniach neuropsychologicznych, potwierdzających, że to sylaba, a nie fonem jest najmniejszą jednostką percepcyjną,

- założeniu, że percepcja słuchowa ma zasadnicze znaczenie dla budowania systemu językowego dziecka,

- wiedzy na temat funkcji prawej i lewej półkuli mózgu (opisane w zakładce Dlaczego wczesna nauka czytania?) oraz struktur, które umożliwiają przesyłanie informacji miedzy półkulami (spoidło wielkie, istmus)

- powtórzeniu sekwencji naturalnie przebiegającego rozwoju mowy dziecka (zaczynając od samogłosek, poprzez wyrażenia dźwiękonaśladowcze i sylaby do wyrazów i zdań),

- naśladowaniu 3 etapów rozwoju mowy dziecka: powtarzania, rozumienia, nazywania (czyli samodzielnego czytania). 

Metoda symultaniczno-sekwencyjna jest skuteczna w terapii:

- dzieci zagrożonych autyzmem,

- dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu,

- dzieci zagrożonych dysleksją i dyslektycznych,

- dzieci z niezakończonym i opóźnionym rozwojem mowy, wadami wymowy

- dzieci z alalią i afazją dziecięcą,

- dzieci z niepełnosprawnością intelektualną,

- dzieci z Zespołem Aspergera,

- dzieci z Zespołem Downa,

- dzieci z implantem ślimakowym,

- dzieci niedosłyszących.

Najistotniejsze jest to, aby nie zwlekać z decyzją o podjęciu terapii. Rodzice często widzą, że dziecko wykazuje niepokojące zachowania, czy też nie mówi tyle ile jego rówieśnicy, lecz dają się zwieść przekonaniu, że jest jeszcze czas. Tymczasem okres największej wrażliwości dla rozwoju mózgu przypada na okres pomiędzy 1-3 rokiem życia. Wtedy też najlepiej jest podjąć działania stymulujące. Im wcześniej rozpoczęta terapia tym lepsze jej wyniki. Terapia rozpoczęta późno to mniej pewne rezultaty przy znacznie większej pracy.

Dlatego też warto wiedzieć, że jeśli dziecko, które skończyło 2 lata nie potrafi połączyć dwóch słów, może to świadczyć o symptomach poważniejszych problemów.

Źródło: prof. Jagoda Cieszyńska, artykuł Szkoła Krakowska dostępny na portalu Konferencje-Logopedyczne